Nikola Žigon je rođen 1958. godine u Ljubljani. Diplomirao je na Fakultetu Likovnih Umetnosti u Beogradu 1991. godine. U prvom periodu svog stvaralaštva bavi se crtežom, video artom i umetničkim instalacijama koje je publika mogla da vidi u Galeriji Doma Kulture Studenski Grad 1992. godine i u Salonu Muzeja Savremenih Umetnosti 1995. godine. Dvehiljadite godine živi i radi u Parizu gde izlaže u Galeriji Jugoslovenskog kulturnog centra i Internacionalnoj galeriji. 2002. godine, postaje ekskluzivni član prestižne Prom galerije u Minhenu. Njegove slike se nalaze u stalnoj postavci Würth muzeja u Künzelsau, Baden Virtember, Nemačka, kao i u brojnim privatnim kolekcijama širom Evrope i Amerike. Na izložbama od 2004. u Prom galeriji u Minhenu, u Portugalu, u Galeriji Eurocentar u Beogradu, kao i u galeriji Progres i DKSG u Beogradu, izlaže svoje bele slike. Godine 2011. izložbu „Moonlight Mile“, prikazuje u Apolonijevoj palati u Piranu, iste godine izlaže i u galeriji Arte Reale u Milanu. Izložbu „Kao da je bilo nekad” iz 2018. godine u galeriji X Vitamin, autor posvećuje svojoj majci, glumici Jeleni Žigon. Secanje i osvrt na uspomene, pokreće vedru i svežu energiju, koja otvara novo razdoblje u umetničkom životu autora. 2021. posle višegodišnjeg boravka u inostranstvu, izložbom “Osmeh se vratio u grad”, u domu porodice Žigon na Senjaku u Beogradu, Nikola Žigon se vraća na mapu beogradskih kulturnih i umetničkih zbivanja. Najnoviji ciklus slika pod nazivom „Slike u e-molu”, inspirisane muzikom, velike formate izlaže u galeriji Štab 2023, a manje formate u galerijama „One and only” u Portonovom i „Sanjaj” u Beogradu 2024. godine. Na ovim radovima umetnik pribegava boji ne odričući se ni forme, ni figure, ni gesta, tražeći ravnopravni udeo svih u otelotvorenju psihofizičkog prisustva slikara u sopstvenom delu.
O RADU
…One su tu prevashodno da izazovu emociju. Atmosfera slike je dosta važna, to što moderno, apstraktno slikarstvo unosi u sliku jeste čista energija. Verujem da se u kompoziciji crteža i slike, u odnosu boja i neposrednosti crteža, može pronaći stvaralačka energija bez koje je svaki pokušaj umetničkog objašnjavanja stvarnosti nemoguć. Energija mora da vlada slikom, ali ne sme da naruši atmosferu o kojoj smo pričali. Ako je prenaglašena, ume da ubije iskrenost koja mora da postoji na slici. Moja formula je jednostavna: iskrenost plus energija, to je dobra slika. A to se negde poklapa sa Ničeom: Svet je jedna ogromna energija bez početka i kraja, okean sila koje u sebi besne, menjajući se večito. Vraćaju se plimom i osekom svojih oblika, stvarajući najsloženije od najprostijeg, a najmirnije do najplamenijeg, pa se onda vrate iz složenosti u prosto, a igra protivrečnosti u uživanje u skladu. Ovim je Niče, zapravo, definisao sliku…
…Naslikati sliku je kao i odsanjati san, a pošto je san božiji ustupak ljudima, naročito stanje svesti, svaki slikar je somnabul koji prepisuje svoj san za oči nerođene. Civilizacija će uvenuti i ostariti upravo zbog nehata prema snu. Sve je stvoreno i oteto iz sna. Sve što postoji. Nastavi li svet da stvara ovim tempom, nećemo uskoro imati šta da sanjamo. San je ono što nedostaje kompjuterima, on je nemi zanos, on ima ukus svemira. San je direktno priznanje svesti da je neizreciva…
Nikola Žigon
… Njegov celokupni slikarski opus može da se shvati kao arhitektonsko-graditeljski prosede – pokusaj postavljanja konstrukcije, izgradnje armature, koja bi podržala sve te fluidne i neopipljive senzacije. Pri izradi slike on je nastojao da ne svodi, niti apstrahuje pojavni svet, već da apstraktne sadržaje uobliči, da ih prevede u jezik slike, da im ,,sašije“ slikano ruho, koje pored vizuelnih, odlikuju i haptički kvaliteti, sto je, prevashodno, rezultovalo enformelno-apstraktnim kompozicijama. Te slike, koje odišu rafiniranošću, meditativnošću, katkad setom i nežnošću, odlikuje svojevrsna severnjačka racionalnost, odmerenost, postupnost, donekle i distanciranost. Postepeno, Žigon počinje da objedinjuje dve vlastite prirode: severnjačku, germansku, i onu ,,topliju“ i impulsivniju, slovensku i mediteransku…
Danijela Purešević
